Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on telegram

Tüm Yazılar

7 Aralık 2020

Zamana Düşülen Notlar

Zaman ve insan,

Birbirleriyle ilintili.

Birbirine yakın,

Birbirinden uzak,

İki sevgili.

Zaman ve toprak,

Yaratılışın simgesi,

İnsanın öncesi,

Varoluşun evresi,

 İnsanla kardeş,

Zamanla eş.

Bir seyre şahit,

Varlığa ve yokluğa ait.

Zaman ve mevsim,

Hazan mevsimi,

Ah! Nasıl da işlemiş ruhuna,

Acı gibi çökmüş zamanın bağrına .

Ah! Zaman,

Bazen nehir misali akıyor,

Oluk oluk sonsuzluğa,

Bazen göl misali durgun.

Bazen tüketip bitirmiş sermayelerimizi,

Bazen tebessümle kuşanmış kıymetlerimizi.

İnsan ve zaman,

Ey insanoğlu!

Bak, hangi kibriyaları şahlandırmış küfrün gûruhunda,

Hangi yüksek ruhları barındırmış zehirli elleriyle.

Hani nerede! Yusuflar, Gandiler, Fuzuliler…

Kaç tane ruhu yürütmüş iyiliğin gölgesinde,

Mazlumun sesinde.

Zaman ve ahlak,

Kötülüğün esiri,

Savaşlara, kaoslara, sömürülere susmuş,

Ruhsuzlara ve kansızlara yuva olmuş.

Zaman ve Ben,

Dakikalar gibi geziniyor aklımın kıvrımlarında.

Saatleri bekliyorum gerçekleşecek güzelliklere,

Solmuyorum,

Diriliyorum her bekleyişte,

İlaç gibi şifa oluyor vücuduma.

Örseliyor benliğimi,

 Yürüyüşün Besmele ile varlığa erişi.

Zaman ve Sen,

Dilini öğreniyorum seninle zamanın.

Bazen yeşeriyor gülüşlerim,

Bazen hüzne gebe gözlerim.

Hayatı içime çekiyorum,

Zamana sarılıp toprağa düşüyorum.

Zaman ve Rahman,

Kıtalardan gelen bütün zehirleri yutuyorum,

Dört kıtaya sevgi akıtıyorum.

Rahman ve İnsan,

Zamanı tutunup rüzgara karışıyorum,

Her ruhtan bir ihsan topluyorum,

Tatlı bir yakarışla öpüyor alnımdan seccade.

Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla,

Zamanı kıyama taşıyorum.

Umutları doğuruyorum,

Ayda ve Elif misali …

                                      Fatma Nur Doğruyol

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Bildir
guest
0 Yorum
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x
Araç çubuğuna atla